Podstawowy porządek jest wtedy, kiedy Ci do przyszli na świat pierwsi są ważniejsi. Przez kolejność narodzin każdy otrzymuje swoje miejsce w rodzinie. W ten sposób można spojrzeć na szereg pokoleniowy i matki i ojca. Ważniejsi są Ci przed nami – rodzice, dziadkowie, pradziadkowie. W obrębie rodziny rodzeństwa działa ta sama zasada – pierwsze dziecko, drugie dziecko, itd. Do tych porządków wliczane są również dzieci wcześnie zmarłe i nienarodzone.

Naruszony porządek to sytuacja, gdy ostatni próbują wejść lub też weszli na miejsce tych przed nimi. Ta dynamika jest widoczna tam, gdzie ktoś powiela ciężki los przodka. Często wykluczonego lub zapomnianego a mającego duże znaczenie dla rodziny. Takim przysłowiowym przykładem może być „wujek z Ameryki”. Człowiek, który w ciężkich czasach wspierał rodzinę ale nikt o nim nie pamięta. Może to dotyczyć tego, który popełnił przestępstwo i jest czarną owcą w rodzinie. Zapomnianą czarną owcą. Przy naruszonym porządku właśnie ten kto powiela los przodka o nim przypomina rezygnując z własnego życia.

Ta dynamika często pojawia się wtedy, gdy dziecko myśli, że np.; jest pierwszym dzieckiem a faktycznie jest drugim, bo przed nim był jeszcze inne dziecko, które zmarło albo się nie narodziło. O dzieciach, które zmarły bardzo wcześnie lub się nie narodziły wszyscy milczą albo też zapominają. Często drugiemu dziecku nadawane jest imię pierwszego dziecka. Wtedy dziecko a potem już dorosły człowiek czuje, że nie żyje swoim życiem i jest to przytłaczające uczucie.

Nierzadkie są przypadki, że ciąża jest bliźniacza i na bardzo wczesnym etapie doszło do poronienia a dziecko, które się rodzi podświadomie wie, że miało na wczesnym etapie życia płodowego bliźniaka. Dzieci bliźniacze, często szukają przez całe życie kogoś. Zmieniają partnerów, każdy jest niewłaściwy, aż się uda dotrzeć do tej prawdy – to uwalnia. Udaje się znaleźć partnera bo można zobaczyć drugiego człowieka takim jakim on jest i nie patrzeć przez okulary tęsknoty za tym co mogło być.

Dzieci które myślą że są pierwsze a tak nie jest często są nadaktywne, wszędzie ich pełno. Tak samo zachowują się jako dorośli i w większości sytuacji wychodzą przed przysłowiowy szereg. Próbują załatwić wszystko i za wszystkich pomimo tego, że nikt od nich tego nie oczekuje. Patrząc na takie dzieci a później na takich dorosłych ma się wrażenie, że robią wszystko za dwoje, włącznie z popadaniem we frustrację. Życie za kogoś i życie za dwoje nie jest łatwe i warto poszukać ścieżki tylko swojego życia.